تجربه نشان داده است كه اغلب  فعالان، منتقدان و مخالفان  سياسي ايراني بيشتر تمايل  به فعاليت هاي فردي دارند.

1.  كم هزينه بودن اين نوع رفتار سياسي يكي از دلايل براي وجود چنين تمايلي است. در حكومت هاي فردي و غير رقابتي حساسيت نسبت به فعاليت هاي سازمان دهي شده  و تشكيلاتي بالاست. بنابر اين هر نوع فعاليت سازمان دهي شده  سياسي و حتي فرهنگي و صنفي تحت كنترل شديد قرار گرفته و اغلب متلاشي مي شوند. برخورد با احزاب و گروه هاي سياسي مخالف در سال هاي اوليه پيروزي انقلاب و خذف آن ها از فضاي سياسي كشور و همين طور كنترل گروه هاي سياسي منتقد و مدارا پيشه مثل نهضت آزادي و سپس ملي مذهبي ها و همين طور مخالفت با راه اندازي سنديكاهاي كارگري و انجمن ها و كانون هاي مستقل فرهنگي و مطالعاتي دگرانديش مثل كانون نويسندگان ايران، سنديكاي اتوبوس راني، كانون معلمان، انجمن هاي دانشجويي مستقل واخيرا انجمن هاي اسلامي دانشجويي از آن جمله است. آسيب پذيري  حكومت هاي فردي از طريق  فعاليت هاي جمعي و سازماني مسالمت اميز موجب افزايش ريسك هر نوع فعاليت متشكل مي شود. بنابر اين، اين مساله موجب مي شود كه فعالان سياسي ، منتقدان و روشنفكران در ايران ترجيح دهند به صورت فردي فعاليت نمايند.اگر چه  اين طيف از مخالفان و منتقدان اغلب دليل اين نوع فعاليت را عدم علاقه به فعاليت تشكيلاتي و گروهي عنوان مي كنند.

2.  مبارزه  سياسي مسالمت آميز و مدني به صورت فردي  و در رژيم هاي غيردموكراتيك  مي تواند تنها راه ممكن باشد، اما اين روش فعاليت نمي تواند آسيبي جدي را حداقل در كوتاه مدت متوجه رژيم حاكم كند.  فعاليت هاي سياسي غير سازماني و البته هيجاني در اوج خود نيز مي تواند به التهاب ها و يا بحران هاي  سياسي زودگذر منجر شود كه قدرت پليسي حكومت آن را كنترل مي كند.

3.  يكي از دلايل فعاليت غير متشكل و سازمان نيافته در ايران ناشي از حس خود بزرگ بيني، مطلق انديشي و همين طور تلاش براي تبديل شدن به يك چهره برتر و يا يك قهرمان سياسي  است. اگر چه فعاليت سياسي به منظور كسب شهرت و براي قهرمان شدن را نمي توان مورد نكوهش قرار داد، اما  به عنوان مثال نمي توان با مقايسه آن با قهرمانان ورزشي به توجيه اين رفتار سياسي پرداخت. هزينه پيروزي يا شكست اين دو نوع قهرماني براي جامعه يكسان نيست، همان طور كه پيامد هاي آن ها با هم  متفاوت است.

4.  فعاليت هاي فردي سياسي در حال تبديل شدن به عرف و هنجارسياسي است. بنابر اين كساني كه به خارج از كشور مهاجرت مي كنند ترجيح مي دهند هم چنان به صورت فردي و يا دسته هاي چند نفري به فعاليت سياسي خود ادامه دهند، اطلاعيه دهند و...  در صورتي كه تهديد هاي امنيتي به حداقل كاهش يافته  و خطر زندان و شكنجه برطرف شده است .

5.يك اشتباه فعالان سياسي در ايران و خارج از ايران مقايسه  كار خود با روزنامه نگاران، نويسندگان و... است كه به صورت فردي و يا در قالب گروهي اندك امكان فعاليت دارند. بنابراين تفكيك كار سياسي كه موفقيت در آن مستلزم سازماندهي حداقلي است با نويسندگي، روزنامه نگاري و ... كه ممكن است با كار سياسي همپوشاني نيز داشته باشند بايد متفاوت شود. البته برخي فعالان سياسي  نيز كه از انجام حداقل كار جمعي و تشكيلاتي  شانه خالي مي كنند ظاهرا همه اين توانايي ها را در خود به يك جا دارند! بنابر اين، اين افراد رفتاري شبيه مد گراها از خود بروز مي دهند. هرگاه فعاليت سياسي مد روز شود، ان ها پيشقدم تر از بقيه هستند، هرگاه حقوق بشر مد روز شود باز هم پيشقدم هستند و همين طورپيشگامي آن ها در روزنامه نگاري و يا فيلسوفي كردن و يا ...  و البته نا گفته آشكار است كه اظهار نظر و يا نوشتن پيرامون همه  يا برخي از اين موضوعات با رفتارهاي مدگرايانه  متفاوت است.

6.  فراز و فرودهاي  زود هنگام  و مستمر نبودن دوره اين روش فعاليت  نسبت به  روش هاي سازمان يافته  و تشكيلاتي مي تواند موجب غرور و هيجاني كوتاه  و شايد ايجاد  نوعي سرخوردگي و نااميدي سياسي در خود و جامعه شود. هم چنين ايجاد گسست و دوره فترت در فعاليت هاي سياسي اجتماعي و عدم انتقال تجربيات از نسلي به نسل ديگر پيامد بعدي است كه اولين و مهم ترين نتيجه اين رفتار سياسي، تكرار مطالبات و شعارهاي گذشته به صورت دوره اي در تاريخ سياسي ايران است.